داس

آنگاه که داسِ خوشه چینِ بی پروا
مواج در هوا
گزین رسیده شاداب خوشگان را بر زمین فرو می ریخت ،
تو متحیر از سنگینی فضا پرسیدی :
- " ناقوس ها برای که به صدا در می آیند ؟ "

هرگز فراموش نمی کنم
یاس آلوده نگاه محتضرت را سرگردان به دنبال امیدی
و سکوتت را خفه از روی عجز
و آخرین تپش های سبزت را
که دانه دانه به دور ها پراکنده می شد ...

و تنها صدایی که به مرگ خفته لاشه ی فضا را
حرکت می داد ،
باز صدای ناقوسی بود
از دور دست ...
                                                                     ( بهمن 86 )