میان دریاهای همیشگی تو
وجود من
جزیره ی خلاء یست
معدوم سیاه چاله های مردمکانت *

میان بوم آبی ات
من سفید نقش بسته ام
بی رنگ ...

شگفتا که متحیر مانده ای ، خیره به بوم :
" سوراخ ملتهب ، از هیچ هم خالی تر است "

تازه اول طلوع بود

و ما

دست در دست هم می خندیدیم

و تو می رقصیدی

و موهایت در آفتاب می درخشید ...

چرخی زدی

و به ناکجایی در افق اشاره کردی

و گفتی :

شب از این مسیر می رسد ...   *

هنوز حیرانم

که چگونه این چنین زود آینده را پیشگویی کرده بودی

چند طرح و شعر کوتاه ؛ امیدوارم خوشتون بیاد :

1. تقصیر من نیست اگر
در چهره ام درخت فریاد خشکیده است ...
نیمه شبی
خارپشت ها ، ریشه هایش را خوردند و رفتند ...

2.از وقتی که رفته ای ،
مدام بالا میروی
در میان دودهای متوالی سیگار ... *

3.یکی تند تند نفس می کشید
دیگری فریاد میزد ؛
خورشید داشت خودش را بالا می آورد ...

4.سرعت سکوت در خلاء صفر است ؛
درست مثل فریاد ...!

5.شب و روز با هم تفاوتی ندارند
من و تو در سلول انفرادی تاریک
مدام از آزادی حرف می زنیم
و شب و روز با هم هیچ تفاوتی ندارند ....

6.سکوتی چشم در چشم
و واژگانی
که هیچ رمزگانی ندارند ...

7.سحرگاهان ، فریاد بلندی برآوردم
تا که همگان بشنوند
صدایی را که سالها
در چراغ ها ، خاموش مانده بود ...

8.. زیر نگاه های روانشناسانه ات
چه قدر سعی می کردم خودم باشم
تا تو متوجه نشوی که
دارم نقش بازی میکنم ....

استاکر ، فیلمی است که با آن زندگی کرده ام . و این شعر حاصل احساس من است به آن :

کوزه های زمان
       در موزه های حقیقت
                       به دنبال خویش می گشتند ...
و ستارگان
          منحنی های انکار را به سمت جنگلی ترسیم می کردند

و تو از معجزه ای سخن گفتی
معجزه ای که تفنگ داران
به گردش سیم های خار دار کشیده بودند
خار بر سر نهادی و از معجزه ای سخن گفتی

در اتاق باران می بارید و تو همچنان
داشتی از معجزه ای سخن می گفتی
آرزو ها داشتند غرق میشدند
خوشبختی در دو قدمی تو لبخند می زد
                                                  و تو هنوز
                                                                آرزوی معجزه ای داشتی ....

کودک
     با چشمان غمگینش
                              به لیوان ها
                                           معجزه را یاد میداد
و کوزه های زمان
                    همچنان
                           در موزه های حقیقت
                                                   به دنبال خویش می گشتند .

سلام بعد از مدتها . امیدوارم از این کار لذت ببرید ....

مرگت به اسارت در آمد
برای همیشه
به دستور یک دی وی کم
که در دستان یک خبرنگار بود
مرگت اسیر شد
ولی فریادت
که شاید خودت هم از آن آگاه نبودی
به پرواز در آمد
چون صد کبوتر
که نه صد هزار کبوتر آزادی
در آسمانی که هیچش به آسمان نبرده است
و معصومیتی
که سوژه ی داغ ترین خبر ها شد
و داغی بر دلهای تپنده
به کدامین گناه .... به کدامین ....
پیش از آنکه حتی خود بدانی
در اثنایی
دو دلتای کین و تعصب
به هم در آمیختند
و آزادی را در میان خویش به اسارت کشیدند
و آن زمانی بود
که هریک
پیامبرانی دروغین علم کردند
که به نبردشان مشوق بود
و تعلیمشان می داد :
" قتلوا فی سبیل ا........
قتلوا.........
در این میانه ی پر آشوب
بودند مادرانی بر مرگ فرزندانشان رضا
و فرزندانی بر مرگ خویشتن
به جامی از شوکران بمب ....
دو دلتا به هم جاری شدند
و کین و تعصب مجاور ، برای همیشه ...
اینک
بادبادکی در آسمان غبار گرفته
و در هجوم صدای انبوه سلاح ها
شاهد پرواز میلیون ها کبوتر است
کبوتران آزادی
حاملان فریاد ها...
و من اینجا
بر گنبدی نشسته ام
درست در وسط دو دلتا
و برای تو می نویسم:
تمامی بهترین آرزوها را
و تمامی خورشید و ستاره ها را
که مدتهاست در آسمان ندیده ای
همه ی مرگ های به اسارت دوربین ها در آمده
همه ی سنگهایی که تنها هم بازی های تو بودند
و خاکی که معصومیت تو بر آن فرو افتاد
و تمام فریاد هایی که زدی و نزدی ...
همه را برای تو
و تنها برای تو
بر بالهای بادبادکی می نویسم
و در آسمان رها می کنم
آسمانی که هیچش به آسمان نبرده است
                                                                                    تقدیم به میلیون ها کودک فلسطینی
                                                                                     که محمد الدوره تنها یکی از آنها بود

پروازم در آبی ها
در عمق چشمانت
آغاز من بود ....
آغازم ...
بی خویشتن ...
با تپش های نبض دستان گرم تو بود
بی شک ...
انگاره ی بودن ، هنگامه ی با تو بودن ، معنی می گرفت ...
اینک اما ...
مدام ، به خواب آینه ها فوت میکنم
غباری به هوا بر می خیزد
و تو از سکوت زاده می شوی ... ( * )
و سکوتت ...
و سکوتت ، مگر چه صدایی است
که صد ترانه هر فریاد را گیرا تر است
و نگاهت چه جذبه ای
که برق را در خود فرو می کشد
لبخنده ات
مگر کدامین گواراترین چشمه سار است
که مداوم سیرابم می کند ، لبریز ...
و رفتنت
که خنکای نسیم را در علفزاران تصویر گر است ...
و رفتنت ...
و رفتنت ...

خاطراتم
خیال وار از پیشاپیش منظرم می گذرند
و خیال هایم ، خاطره وار ...
دیر زمانی ست که هر چه دارم
در پشت سرم است
و می گساری هایم
پیش از آنکه به انتها رسیده باشند
آغازی اند ، پایان رویا پردازی هایم را ....